Ἡ ἐπιφάνεια ἐργασίας μου, 24/02

24/2/2009

Ὁ φίλος μου ὁ Τίμος μοῦ ἑτοίμασε μιὰ πολὺ ὄμορφη ταπετσαρία πρόσφατα, βασισμένη σὲ ἕνα τέλειο ἀγόρι (κάπου κυκλοφοροῦν φωτογραφίες του στὸ διαδίκτυο, δὲν θυμᾶμαι πιὰ ποῦ). Μιὰ ποὺ δὲν σᾶς ἔδειξα καθόλου τὴν ἐπιφάνεια ἐργασίας μου ἀφ' ὅτου ἐγκατέστησα τὸ Ubuntu 8.10, εἶπα νὰ τὸ κάνω τώρα. Ἰδού:


Ρίτα Ἀντωνοπούλου - Πίσω μὴν μ' ἀφήνῃς

Τὸ παρακάτω τραγοῦδι μοῦ μιλᾷ πάρα πολύ, αὐτὸ τὸν καιρὸ ποὺ γιὰ προσωπικοὺς λόγους ἀπομονώνομαι συνειδητά. Τὸ ἔχω ἀνάγκη γιὰ νὰ προετοιμαστῶ καὶ νὰ φέρω τὰ πράγματα στὴ θέσι τους ἅπαξ καὶ διὰ παντός. Ἐλπίζω νὰ τὰ καταφέρω. Εὐχαριστῶ γιὰ τὸ τραγοῦδι, Σπυράκο.


Πίσω μὴν μ' ἀφήνῃς

Στίχοι: Ὁδυσσέας Ἰωάννου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη ἐκτέλεσι: Ρίτα Ἀντωνοπούλου




Ξανά, θὰ περπατήσουμε ξανὰ
μέσα ἀπὸ χρόνια ἀνοιχτὰ
ὅταν οἱ δρόμοι θά 'χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια καὶ γιορτὲς
οἱ ἐλπίδες ὅλες ζωντανὲς
κι ὅλοι θὰ ἔχουνε γυρίσει.

Μοῦ λές, ποῦ βρίσκεις τόσα καὶ μοῦ λὲς
πὼς βλέπεις μέσα ἀπὸ φωτιὲς
ὅσα γιὰ πάντα ἔχουν σβήσει.
Κοιτᾷς τὰ σύννεφα μιᾶς ζωγραφιᾶς
ὅ,τι ἦταν κάποτε γιὰ μᾶς
λὲς δὲν μπορεῖ, θὰ ξαναζήσῃ.

Μπορεῖ ν' ἀντέχῃ ἀκόμη μιὰ κλωστή,
νὰ ἔχῃ μείνει μιὰ σκηνὴ
κι ὅταν παιχτῇ ἐδῶ νὰ μείνῃς.
Μαζί, κι ἅμα δὲν ἔχῃ πιὰ μαζί,
μὲσ' στὴν καινούργια σου ζωὴ
πάρε μὲ πίσω, μὴν μ' ἀφήνῃς.

Μοῦ λές, ποῦ βρίσκεις τόσα καὶ μοῦ λὲς
πὼς βλέπεις μέσα ἀπὸ φωτιὲς
ὅσα γιὰ πάντα ἔχουν σβήσει.
Κοιτᾷς τὰ σύννεφα μιᾶς ζωγραφιᾶς
ὅ,τι ἦταν κάποτε γιὰ μᾶς
λές, δὲν μπορεῖ, θὰ ξαναζήσῃ.

Ξανά, θὰ περπατήσουμε ξανὰ
μέσα ἀπὸ χρόνια ἀνοιχτὰ
ὅταν οἱ δρόμοι θά' χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια καὶ γιορτὲς
οἱ ἐλπίδες ὅλες ζωντανὲς
κι ὅλοι θὰ ἔχουνε γυρίσει.

Κυκλοφορία τεύχους 5 τοῦ Screw

13/2/2009


Τὸ πέμπτο τεῦχος τοῦ Screw κυκλοφόρησε καὶ εἶναι πολὺ ὡραῖο! Νὰ πάτε νὰ τὸ πάρετε, νὰ τὸ διαβάσετε καὶ μετὰ θὰ σᾶς ἐξετάσω στὸν πίνακα! :Ρ

The chameleon arch

3/2/2009

Ὅταν νιώθῃς ὅτι ὅλα εἶναι λάθος... ρίξε μιὰ ματιά, μπορεῖ νὰ ἔχῃς κι ἐσὺ ἕνα τέτοιο ρολόι. (Doctor who 3.08 «Human nature»).


Simon and Garfunkel - I am a rock

Γιὰ τὶς στιγμὲς τῆς ἀπομόνωσης.


A winter's day
in a deep and dark December;
I am alone,
gazing from my window to the streets below
on a freshly fallen silent shroud of snow.
I am a rock,
I am an island.
I've built walls,
a fortress deep and mighty,
that none may penetrate.
I have no need of friendship; friendship causes pain.
Its laughter and its loving I disdain.
I am a rock,
I am an island.

Don't talk of love,
but I've heard the words before;
it's sleeping in my memory.
I wont disturb the slumber of feelings that have died.
If I never loved I never would have cried.
I am a rock,
I am an island.

I have my books
and my poetry to protect me;
I am shielded in my armour,
Hiding in my room, safe within my womb.
I touch no one and no one touches me.
I am a rock,
I am an island.

And a rock feels no pain;
and an island never cries.

Ἡ διάθεσί μου

1/2/2009

(Πιστεύω εἶστε ὅλοι/-ες ἐξοικιωμένοι/-ες μὲ τὴν ἡμιτονοειδῆ καμπύλη. Ἂν ὄχι νὰ ἀνοίξετε τὸ βιβλίο Ἄλγεβρας Β´ Λυκείου στὴν ἑνότητα §1.1.)

Ἡ ἡμιτονοειδὴς καμπύλη εἶναι ἡ γραφικὴ παράστασι τῆς συνάρτησης f(x)=sin(x). Ξεκινᾷ ἀπὸ τὸ (0,0), ἀνεβαίνει μέχρι τὸ (π/2,1), κατεβαίνει μέχρι τὸ (3π/2,-1) καὶ ξανανεβαίνει μέχρι τὸ (2π,0). Κι ἐπειδὴ ἡ συνάρτησι εἶναι περιοδικὴ μὲ περίοδο 2π καὶ ὁρίζεται σὲ ὅλο το R, ἕπεται ὅτι αὐτὴ ἡ διαδρομὴ συνεχίζει ἀενάως καὶ πρὸς τὶς δύο κατευθύνσεις. Ἡ μέγιστη τιμή της εἶναι 1 καὶ ἡ ἐλάχιστη -1.



Τώρα, ἂς δοῦμε τὴ συνάρτησι ποὺ μοντελοποιεῖ τὴ διάθεσί μου τὸ τελευταῖο διάστημα. Κρατᾶμε τὶς ἀρνητικὲς τιμὲς τῆς f(x)=sin(x), ἀλλὰ ἀντικαθιστοῦμε τὶς θετικὲς μὲ τὴν σταθερὰ 0. Ἐτσι, ἡ καμπύλη ξεκινᾷ ἀπὸ τὸ (0,0), προχωρᾷ εὐθέως ἔτσι μέχρι τὸ (π,0) χωρὶς νὰ ἀνεβῇ, κατεβαίνει μέχρι τὸ (3π/2,-1), ξανανεβαίνει στὸ (2π,0) καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή. Εἶναι περιοδικὴ ὅπως καὶ ἡ f, ἀλλὰ μέγιστη τιμή της εἶναι τὸ 0 καὶ ἐλάχιστη τὸ 1.



Οἱ γραφικὲς παραστάσεις ἔγιναν μὲ τὴ βοήθεια τοῦ kmplot.

Τάνια Τσανακλίδου - Αὐτοὶ ποὺ ἀφιερώθηκαν

31/1/2009

Δὲν βρῆκα τὸ τραγοῦδι στὸ Youtube γιὰ νὰ σᾶς δείξω βιντεάκι, ἀλλὰ σᾶς γράφω τοὺς στίχους. Ὑπέροχο τραγοῦδι, ἑρμηνευμένο ἀπὸ τὴ θεὰ Τάνια καὶ μὲ στίχους ποὺ μοῦ ταιριάζουν.


Αὐτοὶ ποὺ ἀφιερώθηκαν
Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζῆς
Μουσική: Νότης Μαυρουδῆς
Πρώτη ἐκτέλεσι: Τάνια Τσανακλίδου

Ἂν εἶναι θάλασσα ἡ ζωὴ ἐσύ 'σαι καταιγίδα
ἂν πάλι μοιάζῃ μ' ἔρημο μοῦ πῆρες τὴν πυξίδα,
σκοπὸ ἂν ἔχῃ ἡ ζωὴ ἐσὺ μὲ ξεστρατίζεις
κι ἂν εἶναι περιπλάνησι στὰ ἴδια μὲ γυρίζεις.

Ἂν εἶν' παιχνίδι ἡ ζωὴ ἐσὺ ποτὲ δὲν παίζεις
ἂν πάλι εἶναι θέατρο τὸ ἔργο σὺ διαλέγεις.
Τὴν φαντασία σου ζητῶ μοῦ δίνεις τὴν ἀλήθεια
τὸ τέλος καὶ τὸν τρόμο του μοῦ τά 'κανες συνήθεια.

Δὲν ζοῦμε μ' ὅ,τι ἔχουμε ἀλλὰ μ' αὐτὸ ποὺ λείπει
στὰ πιὸ μεγάλα γλέντια μας μᾶς κυβερνᾷ ἡ λύπη.
Γι' αὐτὸ κι ἐγὼ σ' ἀκολουθῶ σὰν μέλισσα τὸ μέλι
κι αὐτοὶ π' ἀφιερώθηκαν ξέρουν τί θάρρος θέλει.

Χρόνια πολλά, GordonGR

Περίπου δύο μῆνες πρίν, στὶς 5 Δεκεμβρίου, εἶχα τὰ εἰκοστὰ ἔνατα γενέθλιά μου καὶ ὁ φίλος μου ὁ Γιῶργος μοῦ ἔστειλε μιὰ ὑπέροχη ἠλεκτρονικὴ κάρτα, ποὺ φαντάζομαι ὅτι φιλοτέχνησε μόνος στὸν ὑπολογιστή του. Τὸ ξέρω ὅτι πέρασε πολὺς καιρός, ἀλλὰ τώρα βρῆκα τὴ διάθεσι νὰ τὴν ἀνεβάσω. :Ρ



(Υ.Γ.: Τοῦ χρόνου ποὺ θὰ (;) κλείσω τὰ τριάντα, νὰ μοῦ θυμήσετε νὰ ἀναρτήσω τὴν τούρτα-ταφόπλακα ποὺ ἔκαναν δῶρο στὸν Brian Kinney οἱ φίλοι του στὸ Queer as folk.)

Χαρούμενοι πρῶτοι ἀριθμοὶ

28/1/2009

Καὶ μιὰ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι χαρούμενος, ἂς μιλήσουμε γιὰ κάτι ποὺ εἶναι! Στὸ ἐπεισόδιο 3.07 τοῦ Doctor who, ποὺ εἶδα σήμερα, ἀναφέρθηκε ἡ ἔννοια τῶν χαρούμενων (happy) καὶ πρώτων (prime) ἀριθμῶν. Ἡ ἔννοια τοῦ πρώτου ἀριθμοῦ εἶναι βεβαίως πασίγνωστη (πρῶτος εἶναι ἕνας ἀριθμὸς ποὺ διαιρεῖται μόνο μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴ μονάδα), ὅμως τὴν ἔννοια τοῦ χαρούμενου τὴν ἄκουγα πρώτη φορά, καίτοι μαθηματικός.

Ἀποφάσισα λοιπὸν νὰ ἐλέγξω ἂν ὄντως ὑπάρχῃ ἡ ἔννοια ἢ ἂν τὴν ἔβγαλαν ἀπὸ τὸ μυαλό τους. Καὶ εἶδα ὅτι ὑπάρχει! Σύμφωνα μὲ τὴ Wikipedia,
A happy number is defined by the following process. Starting with any positive integer, replace the number by the sum of the squares of its digits, and repeat the process until the number equals 1 (where it will stay), or it loops endlessly in a cycle which does not include 1. Those numbers for which this process ends in 1 are happy numbers, while those that do not end in 1 are unhappy numbers.


Ἰδοὺ καὶ τὸ στιγμιότυπο:

Κατάθλιψι

26/1/2009

Διάβαζα κάτι λίγο πρίν --ὄχι, δὲν θὰ σᾶς πῶ τί, ἂν καὶ μπορεῖτε νὰ τὰ βρῆτε ἂν ἔχετε λίγο παραπάνω iq ἀπὸ τὴν Καλομοῖρα-- καὶ ἔπεσα πάνω σὲ μερικὰ ἀποσπάσματα μὲ πολὺ νόημα. Ἀποφάσισα λοιπὸν νὰ τὰ μοιραστῶ μαζί σας. (Σταθῆτε στὴ γενικὴ ἰδέα, ὄχι στὶς λεπτομέρειες):

I once read a phrase, by some poet I think, about how everything had turned gray and all the virtue seeped out of the world. That's exactly what it's like when you're depressed. Only it's not just the world -- ιt's you. You don't willfully look at the bad side of everything, it's just all you can see. Or I can see, when I'm having an off day. And I'd had a double-off day. As in off my meds as well.

But I do need to explain that she did straighten me out about one thing. I was feeling rotten about fucking up my meds and causing so much trouble. But she pointed out it's not that I'm immature, it's not that I'm irresponsible -- it's that, just like an ADHD child can't focus, sometimes I just don't notice my meds, especially during a manic cycle. It's my condition, fighting me. If anything, some blame goes to Mom and Scarlett, for getting complacent because I'd been good for a few months -- they need to CHECK my meds, not just remind me.


* * *

According to Catarina, Dana's therapist diagnosed him as having "the self-esteem of a cold pancake." And it's not just when he's depressive -- I'd gone through my memories of the week and found heaping platefuls of putting himself down in little ways, most of them disguised as jokes. So while yes, I had just thought about their relative social standing, I still whispered back, "You'd think she'd WANT to be seen with the best-liked boy in the school."


* * *

I must have shown my guilt, because Dana put hand on hip. "Do I have to give you a lecture about not taking the blame for things you can't help?"

"Ah, no -- Dr. Thea does that just fine. I can practically recite the speech from memory."

"Then do so."

As we dashed to our cars through the rain, I tried it. I think it helped.


* * *

"I'll THINK about it," he said. "I'm not supposed to make any decisions on off days."

He probably wasn't, though surely Dr. Thea was talking about anything suicidal. Though maybe he classed taking on a teacher or administration suicidal. Yet with his popularity and trust, you'd think he'd have enough clout. Then I mentally bopped myself in the forehead. Oh, right, that would mean VALUING himself. Stupid depression.


* * *

After we'd wiped our tears away, and stopped our third bought of renewed giggles, I finally managed to say, "I have to admit that was a remarkably painless puncturing of a crush -- not that I have much experience dealing with crushes ON me."

Dana snorted. "I don't see why not -- a guy like you must be fending off crushes left and right."

Which just brought back all the old empty feelings back. "Yeah, right," I said sarcastically.

"Okay, what the heck -- no, sorry, what the FUCK is that about?" She glared at me. For a moment -- ONLY a moment -- I kinda regretted the New Bullshitless Dana.

"You know," and I gestured helplessly at my chest, "a guy like me."

"Just because you're on an off day doesn't mean you can't face the truth. You are THE best-known kid in this school and while I won't say you're universally liked, because the creeps you help keep down don't like you, you're the least DISliked. Just because you're not part of the 'official' social structure doesn't mean you're not popular. You have your own authority. Just look at how kids do what you say, when you put yourself forward."

"Uh ... "

"And don't you say that it's just because they're afraid of you because of your condition, even if they don't know what it is. I think, Dana Smith, you've been using being bipolar as a shield to keep anyone from getting too close for far too long."

I don't know what it is -- I mean, Dr. Thea's been telling me this, in different permutations, for a while now. Maybe it was the bluntness. But for once, I believed that last statement.

Screw καὶ Antivirus

16/1/2009

Μέσα στὴν ἑβδομάδα μοιράστηκε τὸ τέταρτο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Screw σὲ Θεσσαλονίκη, Ἀθῆνα, Πάτρα καὶ Κύπρο! Σ' αὐτὸ τὸ τεῦχος, μὲ θέμα «Ἡλικίες» παρουσιάζουμε συνεντεύξεις ἀτόμων 20- καὶ 50+.


Έχουμε συνηθίσει, όταν κοιτάμε τους συνανθρώπους μας, να επικεντρωνόμαστε σε ένα ηλικιακό πλαίσιο που, χονδρικά, περιλαμβάνει τους ανθρώπους 20-50 ετών. Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους; Πώς ζουν οι άνθρωποι, και δη οι ομοφυλόφιλοι, 20- και 50+; Πώς βλέπουν τον κόσμο; Πώς βιώνουν τη σεξουαλικότητά τους; Ποια είναι η σχέση τους με την υπόλοιπη κοινωνία; Το Screw μίλησε με εφήβους και με άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας και σας παρουσιάζει τις απόψεις τους.

* * *

Ἐπίσης, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς μῆνες ἀναμονῆς, κυκλοφορεῖ ξανὰ τὸ περιοδικὸ Antivirus. Ἡ ὁμάδα τοῦ Screw, μὲ μεγάλη της χαρά, τὸ διανέμει σήμερα στὴ Θεσσαλονίκη.


Μετά από 9 μήνες απουσίας… Μετά από αρκετά ξενύχτια, μια πρωτοχρονιά με σαμπάνιες, 1 μπουκωμένη ξυριστική μηχανή, 3 φουσκωμένους λογαριασμούς τηλεφώνου και λίγο σεξ (άσχετο), είναι πραγματικότητα! Το καινούριο τεύχος του περιοδικού antivirus κυκλοφορεί από αυτό το Σαββατοκύριακο ανάμεσά μας. Μην ψαρώσετε απ’ το εξώφυλλο! Ανοίξτε το, ξεφυλλίστε το, διαβάστε το ( ε ναι περιοδικό είναι συνεπώς το διαβάζουμε!).

It's raining men!

12/1/2009

Ὁ φίλος μου ὁ Ἄρης δημοσίευσε μιὰ σειρὰ πανέμορφων ἀγοριῶν καὶ δὲν μποροῦσα νὰ μὴν τὴ μοιραστῶ μαζί σας. Ἰδού!

Οἱ εἰδήσεις τοῦ GayWorld.gr