23/2/10

Α΄ δρᾶσι δρόμου Θεσσαλονίκης

τοῦ Νίκου Θεοδώρου [δημοσιεύθηκε στὸ Ϙαλιαρντὸ #2]

Ἦταν κάτι ποὺ τὸ ἤθελα καιρό, ἀπὸ τότε ποὺ διάβασα γιὰ τὸ θεσμὸ τῶν δράσεων δρόμου γιὰ πρώτη φορά, περίπου ἕνα χρόνο πρίν [2007], στὸ περιοδικό Δέκα τοῖς ἑκατὸ καὶ στὸ φόρουμ τοῦ GayWorld.gr. Ἀπὸ τότε ἤξερα ὅτι θέλω πολὺ νὰ συμμετέχω σὲ μία, ἀλλὰ δὲν πίστευα ὅτι θὰ βρῶ ἀρκετὸ κόσμο γιὰ νὰ ὀργανώσω καὶ στὴ Θεσσαλονίκη μία.

Κάπου στὶς ἀρχὲς τοῦ 2008 ἕνας παλιὸς φίλος, στὸ ἴδιο φόρουμ, πρότεινε νὰ κάνουμε μία δρᾶσι δρόμου στὴ Θεσσαλονίκη. Ὅπως καταλαβαίνετε, κάποιος χάρηκε πάρα πολὺ μ' αὐτό. Ἀποφασίσαμε νὰ περιμένουμε νὰ τὴν κάνουμε στὴν περίοδο τοῦ 10ου Πανοράματος Ὁμοφυλοφιλικών Ταινιῶν (8-14/5), περίοδο ποὺ θὰ ἔρχονταν πολλοὶ Ἀθηναῖοι φίλοι μας.

Ὅπερ και εγένετο. Τὸ Σάββατο 10 Μαΐου, κατὰ τὶς ἕξι τὸ ἀπόγευμα (17:30 εἴχαμε δώσει ραντεβού, ἀλλὰ τέλος πάντων) συναντηθήκαμε στὸ πλάι τοῦ Λευκοῦ Πύργου ὁ Στέλιος καὶ ὁ Νίκος (ἀπὸ Θεσσαλονίκη), ὁ Ἀνδρέας, ὁ Σταῦρος, ὁ Θέμης, ὁ Κωνσταντῖνος καὶ ὁ Δημήτρης (ἀπὸ Ἀθῆνα). Τὸ σχέδιο ἦταν ἁπλό: Ξεκινήσαμε ἀπὸ τὸν Λευκὸ Πύργο καὶ ἀρχίσαμε νὰ διασχίζουμε τὴν παραλία πρὸς δυσμὰς ἀπὸ τὸ κάτω πεζοδρόμιο (γυαλὸ-γυαλό), μὲ μιὰ Coca cola light στὸ χέρι (νά 'ναι καλά τὰ παιδιά ποὺ μᾶς τὴ μοίρασαν, γιατὶ εἶχε καὶ ζεστοῦλα). Ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Κωνσταντῖνος ἔκαναν τὸ ζευγάρι, καὶ τὸ ἔκαναν ἄριστα!

Τὸ ζευγάρι πήγαινε μπροστὰ κι ἐμεῖς ἀκολουθούσαμε, σὲ δύο ὁμάδες γιὰ νὰ μὴν πολυκαρφωνώμαστε, ἂν καὶ φοβᾶμαι πὼς οἱ Θεσσαλονικεῖς δὲν τὸ ἐπιτύχαμε καὶ πάρα πολύ, ἄπειροι γάρ. Στὴν Ἁγίας Σοφίας περάσαμε ἀπέναντι καὶ κάναμε ἕνα διαλειμματάκι, γιὰ νὰ χαιρετήσουμε ἕνα μέλος τῆς παρέας ποὺ εἶχε κι ἄλλη δουλειά, καὶ συνεχίσαμε, αὐτὴ τὴ φορὰ ἀνάμεσα στὶς καφετέριες (πολὺ κακὴ ἐπιλογή, ἄντε νὰ ἀκούσῃς τί λέει ὁ κόσμος ὅταν δὲν χωρᾷς νὰ περπατήσῃς!), ἀνεβήκαμε τὴν Ἀριστοτέλους ὣς τὸ γνωστὸ γυράδικο στὸ τέρμα τῶν λεωφορείων (γιὰ κάποιον περίεργο λόγο, ὁρισμένοι Ἑλληνοκύπριοι ποὺ ζοῦν στὴν Ἀθῆνα τρέφονται ἀποκλειστικὰ μὲ γύρο :Ρ) καὶ μετὰ ξανακατεβήκαμε ἀργὰ-ἀργὰ μέχρι τὸ Ὀλύμπιον, ὅπου καθίσαμε νὰ ξαποστάσουμε πρὶν ἀρχίσῃ ἡ ἐκδήλωσι γιὰ τοὺς χορηγοὺς ἐπικοινωνίας τοῦ Πανοράματος. Ἡ δρᾶσι μας συνολικὰ κράτησε καμιὰ ὡρίτσα (μαζὶ μὲ τὸ φαγητό).

Οἱ ἀντιδράσεις; λίγο πολὺ ὅπως ἀναμένονταν. Ὅλες τους ἦταν θετικές, ἀδιάφορες ἢ ἁπλὰ ἔκπληκτες (καὶ μία θεατρινίστικη). Ἀρνητικὴ ἀντίδρασι δὲν εἴχαμε· βέβαια, δὲν μπήκαμε καὶ στὸ Καπάνι ἐν ὥρᾳ αἰχμῆς, οὔτε πήγαμε στὸν Εὔοσμο. Βόλτα στὴν παραλία πήγαμε· φαινομενικά, ἕνα ἐρωτευμένο ζευγάρι ἀνδρῶν καὶ δύο ὁμάδες περίεργων ποὺ τοὺς ἀκολουθούσαν ἀπὸ ἀπόστασι.

Ξεκινῶ μὲ τὰ κορίτσια ποὺ συναντήσαμε. Ξέρετε, αὐτὲς τὶς ἀτέλειωτες παρέες bimbo ποὺ οὐρλιάζουν ἀπὸ ἔκστασι βλέποντας τὸν Μπάμπι τὸ ἐλεφαντάκι ἢ κλαῖνε μὲ τὸν ΕΤ τὸν ἐξωγήινο στὴ μουλαροηλικία τῶν 17-20 ἐτῶν, καὶ ποὺ θέλω νὰ σκοτώσω μὲ κλωτσιὲς στὸ πρόσωπο... (οὔπς, ξέφυγα). Αὐτὲς λοιπόν. Ἄλλες εἶπαν «πωπω, τί συγκινητικό», κάτι ἄλλες πιάστηκαν κι αὐτὲς χεράκι-χεράκι καὶ ἔκαναν πλάκα ὅτι ἦταν ζευγάρι, καὶ 2-3 ἄλλες παρέες ἁπλῶς ἔκαναν τὸ προσφιλὲς σ' αὐτὲς οὐρλιαχτὸ (φταίω ἐγὼ μετά;...). Ἄ, καὶ μία παρέα ἐξ αὐτῶν σχολίασαν ἀρνητικά, ἂν καὶ δὲν θυμᾶται κανεὶς πιὰ τί ἀκριβῶς εἶπαν.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, τὰ στρέιτ ἀγόρια ὑπῆρξαν γενικὰ ἀδιάφορα, ἂν καὶ σὲ μία παρέα ἕνας εἶπε «κοίτα ρὲ μαλάκα τί κάνουν, ντροπή!» καὶ σὲ μιὰν ἄλλη παρέα, ἕνας ἔκανε ὅτι χτυπάει τὸ κεφάλι του στὴ μοτοσυκλέτα. Πλάκα εἶχε :-)

Οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες (δηλαδὴ τὰ ἄτομα τρίτης ἡλικίας, 60 καὶ βάλε) ἦταν εἴτε ἀδιάφοροι/-ες εἴτε γύρισαν νὰ κοιτάξουν, χωρὶς ὅμως νὰ ποῦν τίποτε. Οἱ γονεῖς μὲ τὰ παιδάκια ποὺ ἔβγαλαν γιὰ βοσκή... εε γιὰ βόλτα ἔκαναν πὼς δὲν κατάλαβαν τί εἶδαν, προφανῶς γιὰ νὰ μὴν ἐπηρεαστοῦν τὰ βλαστάρια τους ἀπὸ τὴν πουστιὰ ποὺ κυκλοφοροῦσε ἐλεύθερη. Ἕνας μπαμπὰς εἶπε κάτι στὸ αὐτὶ τῶν δύο θυγατέρων του, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ἦταν καὶ ἄσχετο, θὰ σᾶς γελάσω.

Κατὰ τὰ ἄλλα, πολλὰ βλέμματα, πολλὲς φωτογραφίες, ἕνα σχόλιο γιὰ τὰ ὕστερα τοῦ κόσμου (ἔτσι, γιὰ τὴν ποικιλία) ἀλλὰ καὶ ἀρκετὴ ἀδιαφορία. Τὸ τελικὸ συμπέρασμα εἶναι πὼς ἡ εἰκόνα δύο ἀντρῶν ποὺ κρατιοῦνται χεράκι-χεράκι καὶ ποὺ κάνουν ἀγκαλίτσες στὸ δρόμο δὲν ἀποτελεῖ, κατὰ μεγάλο βαθμό, γεγονὸς ἄξιο σχολιασμοῦ.

Ἐμεῖς, ἀπὸ πλευρᾶς μας, ἐλπίζουμε νὰ ἔμεινε ἀξιομνημόνευτο. :-)