Ὑπάρχει γκέι ταυτότητα;

17/2/10

Χρειάζεται πολὺ μεγάλη προσοχὴ ὅταν ἐξετάζουμε ὁποιοδήποτε συλλογικὸ θέμα. Γιατὶ κανεὶς/-μία ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἴδιος/-α μὲ κανέναν/-μία ἄλλον/-η, καὶ προκειμένου νὰ ἐξετάσουμε ἕνα συλλογικὸ θέμα ἀναγκαζόμαστε νὰ κάνουμε γενικεύσεις, ποὺ φέρνουν μαζί τους στερεότυπα καὶ ὁδηγοῦν σὲ ρατσιστικὲς ἐξάρσεις.

Ἂς τὸ πάρουμε χαλαρὰ λοιπόν. Τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν (πούστηδων) καὶ γυναικῶν (λεσβιῶν) εἶναι ὅτι ἕλκονται σεξουαλικὰ ἀπὸ ὁμόφυλά τους ἄτομα. Κατὰ τὰ λοιπά, μπορεῖ νὰ μοιάζουν ἢ νὰ διαφέρουν. Τὸ παραπάνω κριτήριο δὲν ἀκούγεται καὶ πολὺ ἰσχυρό, τουλάχιστον ὄχι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἀτόμων μιᾶς ἐθνικότητας — ὅτι γεννήθηκαν σὲ μιὰ συγκεκριμένη γεωγραφικὴ περιοχή. Ὡστόσο, τὸ δεύτερο χρησιμοποιήθηκε καὶ χρησιμοποιεῖται κατὰ κόρον γιὰ νὰ προωθήσῃ πολιτικοὺς σκοπούς: οἱ ἑλληνόφωνοι κάτοικοι τῆς Βαλκανικής ἀποφάσισαν ὅτι ἀνήκουν σὲ διαφορετικὴ ἐθνικὴ ὁμάδα ἀπὸ τοὺς ἀντίστοιχους τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἁπλῶς καὶ μόνο ἐπειδὴ ἡ πόλι τῆς Τροίας ἦταν προσοδοφόρος ἐμπορικὸς κόμβος.

Μήπως θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθῇ καὶ ὁ σεξουαλικὸς προσανατολισμὸς γιὰ κάτι ἀντίστοιχο; Τὸ ἀμερικανικὸ καὶ εὐρωπαϊκὸ προηγούμενο λέει πὼς ναί. Οἱ ἐκεῖ ἀκτιβίστριες καὶ ἀκτιβιστὲς χρησιμοποιοῦν τὸν σεξουαλικὸ προσανατολισμό τους γιὰ νὰ παρουσιάσουν τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν ὅσα ἄτομα ἕλκονται ἀπὸ ὁμόφυλά τους καὶ ἔτσι νὰ ἐπιτύχουν τὴν κρατικὴ ἢ ὑπερεθνικὴ παρέμβασι ὥστε αὐτὰ νὰ ἐπιλυθοῦν. Καὶ τὸ πετυχαίνουν.

Μὲ μιὰ ἐπιφύλαξι, φυσικά. Ὅτι στόχος ἑνὸς κινήματος δὲν εἶναι νὰ στερήσῃ ἀπὸ τοὺς «ἄλλους», ἀλλὰ νὰ προσφέρῃ σὲ «ἐμᾶς». Στὴν περίπτωσι τῶν lgbt διεκδικήσεων, καὶ γενικότερα τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, αὐτὸ ἰσχύει. Παύει νὰ ἰσχύῃ ὅταν μπαίνουν οἰκονομικὰ ὀφέλη στὴ μέση, ἀλλ' αὐτὸ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὸ θέμα μας. Τὸ lgbt (λεσβιακό, πούστικο, ἀμφί, τρὰνς) κίνημα δὲν εἶναι ΓΣΕΕ.

Οἱ συλλογικὲς ταυτότητες μπορεῖ νὰ μὴν σημαίνουν τίποτε κατ' ἀρχήν. Ἐφαρμοζόμενες, ὅμως, μποροῦν νὰ ἐπιτύχουν πολιτικὰ ὀφέλη γιὰ τὰ ἄτομα ποὺ ἀφοροῦν. Κι αὐτὸ εἶναι πολὺ χρήσιμο, ἰδίως σὲ μιὰ χώρα τῆς ὁποίας ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ κατοίκων γραπώνεται ἀπὸ μεσαιωνικὰ κατάλοιπα καὶ ἀποτυχημένους ἐθνικοὺς μύθους. Στὴν Ἑλλάδα lgbt συλλογικότητες ὑπάρχουν ἐδῶ καὶ τριάντα δύο χρόνια, κίνημα ὅμως ἄρχισε νὰ ἀναπτύσσεται μόνο τὰ τελευταῖα, ἀφ' ὅτου ἡ πολιτικὴ πῆρε προτεραιότητα. Οἱ ἐκδηλώσεις ὑπερηφάνειας, ὁποιουδήποτε τύπου, προάγουν τὴν ὀρατότητα τῶν lgbt πατώντας, ἀκριβῶς, πάνω στὴ συλλογική τους ταυτότητα. Καὶ κάνουν δουλειά.

Σημείωσις: Τὸ παραπάνω κειμενάκι εἶχε γραφθῆ γιὰ νὰ δημοσιευθῇ στὸ Screw τοῦ Φεβρουαρίου 2009· τελικὰ δὲν μοῦ ἄρεσε καὶ ἔστειλα τὸ ἄλλο. Τώρα ὅμως δὲν μοῦ φαίνεται καὶ τόσο ξενέρωτο, ὁπότε voilà :-)