11/2/10

Νισάφι πιὰ μὲ τὴν Ἀριστερά!

τοῦ Νίκου Θεοδώρου [δημοσιεύθηκε στὸ Ϙαλιαρντό, #3]

Τὶς προάλλες [2008] εἶχα πάει στὸ 11ο Ἀντιρατσιστικὸ Φεστιβὰλ Θεσσαλονίκης, γιὰ νὰ παρακολουθήσω τὴ συζήτησι ποὺ συνδιοργάνωσαν ἡ Σύμπραξι Κατὰ τῆς Ὁμοφυλοφοβίας καὶ ἡ Πρωτοβουλία Ὁμοφυλόφιλων Ἐνάντια στὴν Καταπίεσι (Π.Ο.Ε.Κ.). Ἡ συζήτησι εἶχε θέμα «Ὁμοφυλόφιλοι καὶ κοινωνικὸς ἀποκλεισμός: συζήτησι μὲ τὶς ὀργανώσεις τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ κινήματος.»

Πρώτη μίλησε μιὰ κοπέλα ἀπὸ τὴν Π.Ο.Ε.Κ. Παραβλέπω ὅτι μᾶς ἀποκάλεσε «συντρόφους καὶ συντρόφισσες», καθὼς τὸ ἀντιπαρῆλθα ὡς χαριτωμενιὰ (τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἔγινε), καὶ παρατηρῶ ὅτι ἀρχικὰ εἶπε χρήσιμα πράγματα, ἀνατρέποντας τὴ δημοφιλῆ θέσι ὅτι τὰ ὁμοφυλόφιλα ἄτομα (λεσβίες καὶ πούστηδες) δὲν ὑφιστάμεθα διακρίσεις καὶ ἀπέδειξε πολὺ σωστὰ ὅτι ὑφιστάμεθα. Εἶπε ἐπίσης ὅτι τὸ ὁμοφυλοφιλικὸ κίνημα ξεπήδησε –ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐνδυναμώθηκε-- ἀπὸ τὸ γενικότερο κλίμα ποὺ δημιούργησε ὁ Μάης τοῦ '68. So far, so good. Στὴ συνέχεια ἔκανε ἕνα λογικὸ ἄλμα, καὶ ἔβγαλε τὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐξαιτίας τῆς σύνδεσης τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ κινήματος μὲ τὸν Μάη τοῦ '68, ἡ φυσικὴ θέσι τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ κινήματος εἶναι μαζὶ μὲ τὴν Ἀριστερά, καὶ ἄρχισε νὰ λέῃ ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐργάτες (καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλες ἐργάτριες, συμπληρώνω ἐγὼ) ἀντιμετωπίζουν προβλήματα. Καὶ κάπου ἐκεῖ ποὺ ἄρχισε νὰ περνάῃ ἀπὸ τὸ μυαλό μου ἡ σκέψι «καλὰ ρὲ φιλενάδα, κι ἐμεῖς ποὺ δὲν εἴμαστε οὔτε ἀριστεροὶ/-ὲς οὔτε ἐργάτες/-τριες, ἀλλὰ εἴμαστε πούστηδες καὶ λεσβίες, πῶς μπαίνουμε στὸ πλαίσιο ποὺ ἔχεις στὸ μυαλό σου;», σηκώθηκε ἕνας ἄλλος... σύντροφος, καὶ μᾶς εἶπε πὼς, κατὰ τὴ γνώμη του, δὲν μπορεῖ καθόλου νὰ διανοηθῇ τὴν περίπτωσι ἕνας ὁμοφυλόφιλος ἀστὸς (καὶ μιὰ ὁμοφυλόφιλη ἀστή, ξανασυμπληρώνω ἐγὼ) νὰ ὑφίσταται διακρίσεις!!

Κάπου ἐκεῖ ἄρχισε νὰ μοῦ 'ρχεται ὁ θάνατος (ποὺ ἔλεγε κι ἡ μακαρίτισσα ἡ Βλαχοπούλου), ἄντεξα ὅμως νὰ ἀκούσω καὶ τὴν καταγγελία ποὺ ἔκανε ἡ ἐν λόγῳ κοπελιὰ στὴ δευτερολογία της: προσπαθώντας νὰ βρῇ τί φταίει ποὺ δὲν ἐντάσσεται τὸ ὁμοφυλοφιλικό κίνημα στὴν Ἀριστερά, κατέκρινε τόσο τὸ ΚΚΕ ὅτι θεωρεῖ τὴν ὁμοφυλοφιλία ἀστικὴ παρέκκλισι (πρὸς τιμήν της), ἀλλὰ κατέκρινε καὶ τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς ὀργανώσεις, καὶ ὡς παράδειγμα ἔφερε τὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ Athens Pride ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ σχήματα νὰ μὴν φωνάζουν συνθήματα στὴν «πορεία». Κάπου ἐκεῖ σταμάτησα νὰ παρακολουθῶ καὶ ἀφοσιώθηκα στὴν ὑπέροχη τσίκνα ποὺ ἔφερναν τὰ ψηνόμενα σουβλάκια λίγο παραπέρα, καὶ φαντασιώθηκα ὅτι τοὺς κάνω στοματικὸ ἔρωτα.

Σοβαρὰ πάντως, αὐτὰ ἡ ἱστορία μὲ τὴν Ἀριστερὰ πρέπει νὰ ἰδωθῇ μὲ λίγο πιὸ καθαρὸ μυαλό. Θεωρῶ ἐξαίσιο ἀπὸ πλευρᾶς της ποὺ ἄρχισε πιὰ νὰ ξεκολλάῃ ἀπὸ τὴν ἰδέα περὶ ἀστικῆς παρέκκλισης καὶ ποὺ ἄρχισε νὰ ἔχῃ παρακλάδια ὁμοφυλοφιλικοῦ προσανατολισμοῦ, καὶ πραγματικὰ τὴ συγχαίρω γι' αὐτό. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, δὲν μπορώ νὰ καταλάβω τὸ κόλλημά της νὰ προσπαθῇ νὰ ἐξηγήσῃ τὰ πάντα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων παραγωγῆς. Ναί, τὰ ὁμόφυλα ζεύγη δὲν εὐνοοῦσαν τὸν καπιταλισμὸ (στὴ δεκαετία τοῦ '70), γιατὶ δὲν ἔκαναν παιδιὰ καὶ δὲν προσέφεραν ἐργατικὸ δυναμικὸ στὸ σύστημα· δεκτόν. Ὅμως ἀπὸ τότε πέρασαν μερικὲς δεκαετίες, στὶς ὁποῖες τὰ πράγματα ἄλλαξαν. Σήμερα, τὰ ὁμοφυλόφιλα ἄτομα δημιουργοῦν σιγὰ-σιγὰ οἰκογένειες, μὲ ἢ χωρὶς παιδιὰ (κι ἂν ὄχι ἀκόμη στὴ μεσαιωνικὴ Ἑλλάδα, τουλάχιστον σὲ ἄλλες χῶρες), ἄρα τὸ ἐπιχείρημα πάσχει. Καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὰ lgbt ἄτομα ἀντιμετωπίζουν προβλήματα διακρίσεων ἀκόμη κι ἂν δὲν ἀνήκουν στὴν ἐργατικὴ ἢ ἀγροτικὴ τάξι (ὦ, ναί, ὁποία ἀποκάλυψις!).

Ἐπιπλέον, καὶ ἄλλοι πολιτικοὶ χῶροι πλὴν τῆς Ἀριστερᾶς ἀρχίζουν νὰ ὑποστηρίζουν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ὡς μέρος τῆς ἰδεολογίας τους. Στὴν Ἑλλάδα, ἡ νεογέννητη Φιλελεύθερη Συμμαχία ἔχει ὅλες τὶς lgbt διεκδικήσεις στὸ πρόγραμμά της (μὲ ἐξαίρεσι τὴν ἐπέκτασι τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου στὸν ὁμοφυλοφοβικὸ λόγο, κι αὐτὸ ὄχι γιατὶ διαφωνεῖ μὲ τὴν ἐπέκτασι, ἀλλὰ διαφωνεῖ μὲ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξι τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου, στὰ πλαίσια τῆς ἰδεολογίας της). Σὲ ἄλλες χῶρες, τὰ φιλελεύθερα καὶ οἰκολογικὰ κόμματα εἶναι αὐτὰ ποὺ κατὰ κύριο λόγο θέτουν τὰ lgbt ζητήματα στὴν ἡμερήσια διάταξι, καὶ δευτερευόντως τὰ σοσιαλιστικά. (Τὸ παράδειγμα τοῦ δικοῦ μας ΠΑ.ΣΟ.Κ λέει πολλά.) Τὸ πρόβλημα ὑπάρχει στὰ χριστιανοδημοκρατικὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα δυσκολεύονται πολὺ νὰ ἐξετάσουν τὰ lgbt θέματα.

Καὶ τὸ θέμα εἶναι πώς, ταυτόχρονα μὲ τὴν Ἀριστερὰ ποὺ ἔχει ἔρθει πιὸ κοντά μας τὰ τελευταῖα χρόνια, τὸ ἴδιο ἔχουν κάνει κι ἄλλοι χῶροι! Κι ἂν αὐτοὶ οἱ χῶροι μᾶς ἐκφράζουν (καθεμία καὶ καθέναν ἀτομικὰ) περισσότερο στὰ ἄλλα ζητήματα ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, πόσο λογικὸ εἶναι νὰ ταυτιζώμαστε ὅλοι/-ες μ' αὐτήν, ἁπλῶς καὶ μόνο ἐπειδὴ εἴμαστε πούστηδες καὶ λεσβίες; Ἂν εἴμαστε πούστηδες καὶ λεσβίες, ἀλλὰ ταυτόχρονα προτιμᾶμε τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία ἔναντι τοῦ κρατικοῦ ἐναγκαλισμοῦ, ἂν προτιμᾶμε τὴν ἰδιωτικὴ παροχὴ ὑπηρεσιῶν ὑγείας, παιδείας ἢ ἀσφαλίσεως, πρέπει σώνει καὶ καλὰ νὰ ἀγνοήσουμε αὐτὲς τὶς ἀρχές μας, νὰ πάρουμε τὶς κόκκινες σημαῖες, νὰ ἀφήσουμε τὴ μασχάλη ἀξύριστη καὶ νὰ βγοῦμε μὲ τὰ ταγάρια στοὺς δρόμους;

Μήπως, ἀντίθετα, πρέπει ὅλοι καὶ ὅλες μαζί, ὡς ἑλληνικὸ lgbt κίνημα, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὴν πολιτική μας στάσι καὶ τοποθέτησι καὶ νὰ προσεγγίσουμε ὅλους τοὺς χώρους μὲ τοὺς ὁποίους μποροῦμε, περισσότερο ἢ λιγότερο, νὰ βροῦμε σημεῖα συμπόρευσης, πλουραλιστικά, σφαιρικὰ καὶ πολυδιάστατα; Ἔ;