Ὑπερηφάνεια

7/2/10

Ὑπερηφάνεια

τοῦ Νίκου Θεοδώρου [ἀναδημοσίευσι ἀπὸ τὸ Ϙαλιαρντό, #2]

Ἔβλεπα τὶς προάλλες (γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ) τὴ βρετανικὴ ἔκδοσι τῆς σειρᾶς Queer as folk. Στὸ τελευταῖο ἐπεισόδιο τοῦ πρώτου κύκλου, μιὰ κακομούτσουνη συνάδελφος τοῦ Vince ἀπὸ τὸ σοῦπερ μάρκετ, τὸν διαβεβαιώνει ὅτι δὲν τὸν κορόιδευαν μὲ τὶς ἄλλες κυράτσες ἐπειδὴ εἶναι πούστης (ἡ κακομούτσουνη τὸ εἶχε μάθει στὸ προηγούμενο ἐπεισόδιο), καὶ τοῦ λέει ἐπίσης πὼς δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία του, ἀλλά προσθέτει τὴ φράσι «ἐκτός κι ἂν ἐσὺ ντρέπεσαι». Ὁ Vince σπεύδει νὰ τὴ διαβεβαιώσῃ ὅτι φυσικὰ καὶ δὲν ντρέπεται, ὅμως ἡ ἀπάντησι τῆς κακομούτσουνης εἶναι ἀποστομωτική: «Well, you're not exactly proud!» («Ἔ, δὲν εἶσαι καὶ ὑπερήφανος!»). Ὁ Vince τὸ ξανασκέπτεται καὶ 2-3 σκηνὲς ἀργότερα ἀποκαλύπτεται (κομμάτι ἄγαρμπα, ὁμολογουμένως), σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἄλλες κακομούτσουνες καὶ κουτσομπόλες συναδέλφους, ἐξασφαλίζοντας τὴν ἐγκυρότητα τοῦ coming out του.

Τί ἔχει νὰ μᾶς πῇ αὐτὴ ἡ γλαφυρὴ ἱστορία; Καὶ γιατί δὲν βρῆκα τίποτε καλύτερο νὰ ξεκινήσω αὐτὸ τὸ κειμενάκι;

Ἂς σκεφτοῦμε λίγο ποῦ βρισκόμαστε, ποιά εἶναι ἡ κατάστασι σήμερα. Ἡ ὁμοφυλοφιλία στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι παράνομη (μὲ ἐξαίρεσι τὶς διατάξεις τοῦ άρθρου 347ΠΚ). Ὑπάρχει νομοθεσία κατὰ τῶν διακρίσεων στὸν ἐργασιακὸ τομέα καὶ στὴν προσφορὰ ὑπηρεσιῶν, καὶ μιὰ αὐξανόμενη ὁρατότητα τῶν πούστηδων καὶ λεσβιῶν. Αὐτὰ σημαίνουν ὅτι πᾶμε καλά.

Ὅμως δὲν ἔχουμε φτάσει ἀκόμη ἐκεῖ ποὺ θά 'πρεπε / θὰ θέλαμε νὰ εἴμαστε. Στοιχειώδεις νομοθετικὲς ἀλλαγὲς ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν ἰσότητα γιὰ τὰ ὁμοφυλόφιλα, ἀμφιφυλόφιλα καὶ τρανσεξουαλικὰ ἄτομα, ὅπως λ.χ. ἡ κατοχύρωσι τῆς συμβίωσης καὶ οἱ ἀπὸ κοινοῦ τεκνοθεσίες, ἐξακολουθοῦν νὰ ἐκκρεμοῦν, ἐνῷ ἡ δυνατότητα τελέσεως πολιτικοῦ γάμου ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια ἐξακολουθεῖ νὰ ἀμφισβητῆται.

Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι τὰ ἴδια τὰ ὁμοφυλόφιλα ἄτομα φοβοῦνται νὰ ἐκφραστοῦν ὡς τέτοια. Φοβοῦνται νὰ παραδεχθοῦν τὴν ὁμοφυλοφιλία τους, φοβοῦνται νὰ συμμετάσχουν στὶς ἐκδηλώσεις ποὺ τὰ ἀφοροῦν, φοβοῦνται νὰ ἀποκαλυφθοῦν στὸ φιλικό, οἰκογενειακὸ καὶ ἐπαγγελματικὸ περιβάλλον, ἐνῷ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἀκόμη καὶ τὸ ἄκουσμα τῆς λέξεως ποὺ ἐκφράζει τὴν ἀνδρικὴ ὁμοφυλοφιλία («πούστης, πουστιά») προκαλεῖ τέτοια αἰσθήματα φρίκης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χρησιμοποιῆται στὴ θέσι της ἡ ξενέρωτη (καὶ μὴ ἀκριβῶς ταυτόσημη) λέξι «gay»· ἡ δὲ λέξι «λεσβία» ἄρχισε τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ χρησιμοποιῆται μέν, ἀλλὰ ὄχι τελείως ἀπενοχοποιημένα, καὶ δείχνει νὰ δίνῃ τροφὴ στὰ ἐθνικιστικὰ παραληρήματα ὁρισμένων. Τὰ ὁμοφυλόφιλα παιδιὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται bullying στὰ σχολεῖα, οἱ τρὰνς πόρνες ἐξακολουθοῦν νὰ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὴν ἀστυνομία.

Μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν θέλω νὰ τρομοκρατήσω κανέναν/καμία. Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι στὴν καλύτερη θέσι ἀπὸ πλευρᾶς ἰσότητας τῶν ὁμοφυλόφιλων, ἀμφιφυλόφιλων καὶ τρανσεξουαλικῶν ἀτόμων, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὴ χειρότερη. Εἴμαστε κάπου στὴ μέση. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει πὼς δὲν πρέπει νὰ πᾶμε καλύτερα. Καὶ γιὰ νὰ πᾶμε καλύτερα, πρέπει νὰ ξέρουμε ποιοί καὶ ποιές εἴμαστε καὶ τί θέλουμε.

Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ εἶναι ὑπερηφάνεια.

Νὰ ξέρουμε ποιοί/ ποιές εἴμαστε, νὰ μὴν ντρεπόμαστε γι' αὐτό, νὰ μὴν φοβόμαστε νὰ βιώσουμε τὶς ἐπιθυμίες μας, τὶς ἀνάγκες μας, τὸ εἶναι μας καὶ νὰ μποροῦμε, ἀνοικτά, δυνατά καὶ ὑπερήφανα νὰ τὶς διεκδικοῦμε.

Αὐτὸ θὰ κάνουμε, γιὰ τέταρτη συνεχῆ χρονιά, ὅλοι καὶ ὅλες στὴν πλατεῖα Κλαυθμῶνος στὴν Ἀθῆνα στὶς 7 Ἰουνίου. Θὰ γιορτάσουμε τὴ διαφορετικότητά μας, ὄχι σὰν κατάρα (ὅπως μᾶς δίδασκαν κάποιοι/-ες παλιά), ἀλλὰ ὡς ἰδιότητα, ποὴ τὴν ἔχουμε, τὴ χαιρόμαστε καὶ εἴμαστε ὑπερήφανοι/-ες γι' αὐτήν. Θὰ προσφέρουμε τόσο στοὺς/στὶς ἑαυτούς/-ές μας, πολὺ περισσότερο ὅσοι/-ες τὸ ἔχουμε ἀνάγκη, καὶ θὰ δείξουμε καὶ στὸ ἑτεροφυλόφιλο κοινὸ ὅτι εἴμαστε ἐντάξει, εἴμαστε ἐδῶ, καὶ θέλουμε τίποτε περισσότερο καὶ τίποτε λιγότερο ἀπὸ ὅσα ἔχουν αὐτοί/-ές.

Τόσο ἁπλά.