18/4/2007
Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀκολουθῶντας τὶς εὐρωπαϊκὲς καὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις, ὅλο καὶ περισσότεροι/ες πολιτικοὶ τίθονται ὑπὲρ τῆς ἱκανοποίησης τοῦ αἰτήματος ἀναγνώρισης τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Πρόσφατα μάλιστα διατυπώθηκε (ἂν καὶ δὲν κατατέθηκε) καὶ ἡ πρώτη σχετικὴ πρόταση νόμου ἀπὸ τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτά, οἱ περισσότεροι/ες πολιτικοὶ ποὺ ἀποδέχονται τὸ αἴτημα, καθὼς καὶ πολλὰ ΛΟΑΤ ἄτομα ἐμφανίζονται σκεπτικὰ καὶ διστακτικὰ στὴν υἱοθέτηση τοῦ ὅρου «γάμος» γι᾿ αὐτὲς τὶς ἑνώσεις καὶ προτιμοῦν τὴ χρήση πιὸ οὐδέτερων ὅρων, ὅπως «σύμφωνο συμβίωσης», «πολιτικὴ ἕνωση» κλπ. Ἔχει μεγάλο ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε γιατί ὑπάρχει αὐτὸς ὁ δισταγμὸς καὶ ταυτόχρονα γιατί ὅλες οἱ ΛΟΑΤ ὀργανώσεις, ἀλλὰ καὶ πολλὰ μεμονωμένα ἄτομα, ἐπιμένουμε στὸν πολιτικὸ γάμο.
Τὸ βασικὸ ἐπιχείρημα ὅσων ἔχουν ἀντίρρηση στὴν ἐπέκταση τοῦ πολιτικοῦ γάμου γιὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶναι ὅτι γιὰ πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν, οἱ γάμοι γίνονταν μεταξὺ ἑτερόφυλων ἀτόμων, ἡ δὲ ἔννοια τοῦ γάμου ἔχει θρησκευτικὴ χροιά, καὶ οἱ θρησκεῖες βλέπουν τὸ γάμο ἐντελῶς ἑτερόφυλα.
Τὸ πρῶτο ἐπιχείρημα καταρρίπτεται ἀμέσως. Τὸ γεγονὸς ὅτι κάτι συνέβαινε ἐπὶ πολλὰ χρόνια δὲν σημαίνει ὅτι θὰ συμβαίνει στὸ διηνεκές. Ἂν ἦταν ἔτσι θὰ εἴχαμε ἀκόμη μοναρχία, θὰ ζούσαμε σὲ σπηλιές, θὰ φορούσαμε δέρματα ζώων καὶ θὰ περιφερόμασταν βγάζοντας ἄναρθρες κραυγές.
Τὸ δεύτερο ἐπιχείρημα οὐσιαστικὰ περιλαμβάνει τὸ πρῶτο, θέτει ὅμως ἕναν ἐπιπλέον παράγοντα: Ἡ ἀποδοχὴ τῶν ὁμόφυλων ζευγῶν ὡς «ὑποψήφια πρὸς γάμο» δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἤδη ἀπὸ τὴ θεολογία, ἤ, ἂν προτιμᾶτε, ἀπὸ τὴν ἰδεολογία τῶν θρησκειῶν. Ἑπομένως, ἀφοῦ τὰ ἱερατεῖα, ποὺ εἶναι φύσει ἁρμόδια νὰ ἑρμηνεύουν τὶς βουλὲς τῶν θεοτήτων, δὲν ἐπιτρέπουν στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια νὰ παντρεύονται, πῶς θὰ τὸ ἀποφασίσει ἡ (ὡς ἐκ τούτου ἀναρμόδια) κοινωνία;
Ἤδη μὲ τὴν ἀνάλυσή του τὸ ἐπιχείρημα ἀκυρώνεται, καὶ αὐτὸ χωρὶς κὰν νὰ λάβουμε ὑπ᾿ ὄψη ὅτι δὲν ζοῦμε σὲ θεοκρατικὸ καθεστώς, τουλάχιστον θεωρητικά. Διότι, ἀφ᾿ ἑνὸς ἐμεῖς οὐδέποτε ζητήσαμε τὴν τέλεση θρησκευτικοῦ γάμου, σεβόμενοι/ες τὶς ἰδεολογικὲς διαφωνίες τῶν θρησκευτικῶν ὀργανώσεων (χωρὶς βέβαια νὰ τὸ ἀποκλείουμε, ἂν τὸ θελήσουν οἱ ἴδιες, βλέπε τὸ παράδειγμα τῆς Σουηδίας), ἀφ᾿ ἑτέρου ἡ ἔννοια τοῦ γάμου, καὶ οἱ συναφεῖς πρὸς αὐτόν, ἔχει ἀπὸ καιρὸ φύγει ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν θρησκειῶν. Πράγματι, ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ὀγδόντα (1980-1989) ἔχει θεσμοθετηθεῖ στὴν Ἑλλάδα ὁ πολιτικός γάμος· σὲ ἄλλες χῶρες, μεταξὺ αὐτῶν καὶ στὴ βαθιὰ ρωμαιοκαθολικὴ Ἰταλία, ἀπὸ πολὺ νωρίτερα. Ὁ πολιτικὸς γάμος εἶναι στὴν ἀποκλειστικὴ ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, τελεῖται ἀπὸ τοὺς δήμους χωρὶς ἐπίκληση κάποιας θεότητας καὶ εἶναι ἀπολύτως ἰσότιμος πρὸς τὸν θρησκευτικό. Μάλιστα, τελευταίως τίθεται τὸ αἴτημα περὶ πλήρους καταργήσεως τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου· ἂν γίνει αὐτό, ὅλα τὰ (ἑτερόφυλα) ζεύγη θὰ παντρεύονται ὑποχρεωτικὰ πολιτικῶς καὶ στὴ συνέχεια, ἂν τὸ ἐπιθυμοῦν, θὰ εὐλογοῦνται ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο τῆς προτιμήσεώς τους.
Ἤδη ὅμως σήμερα, ἡ σύναψη γάμου εἶναι ἁρμοδιότητα (καὶ) τῆς πολιτείας. Ὁ γάμος ποὺ ζητοῦν τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶναι ὁ πολιτικός. Ἄρα λοιπόν, οὔτε θίγεται ἡ ἔννοια τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου, ἀφοῦ δὲν τὸν ζητᾶμε, οὔτε θίγεται ἡ θρησκευτικὴ ἔννοια τοῦ γάμου, ἀφοῦ αὐτὴ ἔχει θιγεῖ ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ᾿80.
Ἂς πᾶμε τώρα στὸ δεύτερο ἐρώτημα: Ἐμεῖς γιατί ζητᾶμε γάμο; Δὲν ἀρκεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης γιὰ νὰ καλυφθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐξίσου ἁπλῆ. Σαφῶς καὶ ἀρκεῖ. Ὅμως τὸ σύμφωνο δὲν παρέχει τὴν ἴδια κοινωνικὴ νομιμοποίηση ποὺ παρέχει ὁ γάμος. Γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε, ἀρκεῖ νὰ δοῦμε ἀπὸ ποῦ προῆλθε ἡ ἀνάγκη τοῦ συμφώνου. Τὸ ζήτησαν ἑτερόφυλα ζευγάρια ποὺ δὲν ἤθελαν, γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, νὰ δεσμευτοῦν μὲ ἕνα γάμο. Εἶναι λοιπὸν τὸ σύμφωνο, ἀπὸ τὴ φύση του, μιὰ ἐνδιάμεση κατάσταση μεταξὺ γάμου καὶ ἐλεύθερης συμβίωσης. Εἶναι μιὰ ἔννοια χρήσιμη, τόσο γιὰ τὰ ἑτερόφυλα ὅσο καὶ γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, πλὴν ὅμως εἶναι ἔννοια λιγότερη τοῦ γάμου.
Ἕπεται ὅτι, ἂν γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια καθιερωθεῖ σύμφωνο συμβίωσης ἐνῷ γιὰ τὰ ἑτερόφυλα ὑπάρχει γάμος, τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια θὰ μειονεκτοῦν σὲ σχέση μὲ τὰ ἑτερόφυλα, ἀφοῦ θὰ ἀπολαμβάνουν ἑνὸς θεσμοῦ κατώτερου. Εἶναι αὐτὸ συμβατὸ μὲ τὴ δημοκρατία μας; Σαφῶς ὄχι. Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας στὸ ἄρθρο 5 ὁρίζει τὴν ἰσονομία καὶ ἰσοπολιτεία ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν, ἀνεξαρτήτως φύλου, φυλῆς, ἐθνικότητας, θρησκεύματος κ.λπ καὶ δὲν ἐπιτρέπει καμία διάκριση. Ταυτόχρονα τὸ Σύνταγμα προβλέπει τὴν ἐλευθερία τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν νὰ ἀναπτύσσουν τὴν προσωπικότητά τους. Ἄρα, ἡ προαναφερθεῖσα διαφορὰ θὰ ἦταν μιὰ διάκριση βάσει ἐρωτικοῦ προσανατολισμοῦ, βάσει δηλαδὴ στοιχείου τῆς ἐλεύθερης προσωπικότητας τοῦ ἀτόμου, ποὺ ἀπαγορεύεται.
Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται ἀπολύτως σαφὲς ὅτι τὸ δικαίωμα στὸν πολιτικὸ γάμο δὲν πρέπει νὰ ἀνήκει μόνο στὰ ἑτερόφυλα ζεύγη, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως ὀφείλει νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ ὁμόφυλα, ἀλλιῶς τίθεται ζήτημα ἰσονομίας, καὶ ἐπίσης ὅτι ὅλες οἱ αἰτιάσεις γιὰ τὴ μὴ ἀπόδοση τοῦ δικαιώματος στεροῦνται νοήματος. Γίνεται ἀκόμη σαφὲς ὅτι τὸ αἴτημα ἐπέκτασης τοῦ πολιτικοῦ γάμου δὲν εἶναι κάποια κλαδική, συνδικαλιστικὴ διεκδίκηση. Δὲν ζητᾶμε χρήματα, δὲν ζητᾶμε ἔνσημα ἢ πρόωρη συνταξιοδότηση. Ζητᾶμε τὴν κάλυψη ἑνὸς στοιχειώδους ἀνθρωπίνου δικαιώματος, δηλαδὴ τῆς ἴσης μεταχειρίσεως τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν, στὸν τομέα τοῦ πολιτικοῦ γάμου.
Κλείνω αὐτὸ τὸ κείμενο μὲ μιὰ παρατήρηση. Πολλὰ ἄτομα ἴσως σκεφτοῦν ὅτι ἀφοῦ «ἡ κοινωνία δὲν εἶναι ἔτοιμη» γιὰ τὸν πολιτικὸ γάμο καὶ ἀφοῦ ἴσως εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἐπιτύχουμε τὸ σύμφωνο συμβίωσης, μὲ ἢ χωρὶς δικαίωμα τεκνοθεσιῶν, ἂς πάρουμε τὸ σύμφωνο τώρα καὶ ἀργότερα βλέπουμε. Οὔτε αὐτὸ εἶναι σωστό. Διότι εἶναι γνωστὸ πὼς στὴν Ἑλλάδα ὅ,τι ξεκινᾶ μισό, μένει μισό. Ἂν τώρα νομιμοποιηθεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης καὶ ἱκανοποιηθοῦν μέσῳ αὐτοῦ τὰ ἀσφαλιστικά, συνταξιοδοτικὰ κλπ αἰτήματα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν, μετὰ θὰ εἶναι πολὺ πιὸ δύσκολο νὰ πειστεῖ ὁ πολιτικὸς κόσμος γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ γάμου μεταξὺ ὁμοφύλων. Ἡ μόνη ἐπιτρεπτὴ λύση λοιπὸν εἶναι ἡ διεκδίκηση τοῦ δικαιώματος πολιτικοῦ γάμου, χωρὶς ἐκπτώσεις καὶ συμβιβασμούς.
Υ.Γ. 1: Πολὺ καλύτερα ἀπὸ ἐμένα τὰ λέει ἡ κ. Λίνα Παπαδοπούλου,στὸ ἄρθρο της «Γάμος ὁμοφύλων ἀλὰ ἑλληνικά».
Υ.Γ. 2: Σημειωτέον ὅτι στὸ σχετικὸ ἱστολόγιο, ποὺ ξεκίνησε κατόπιν πρωτοβουλίας ὁμοφυλοφιλικῶν ὀργανώσεων καὶ μεμονωμένων ὁμοφυλόφιλων ἀτόμων, ἔχουν ἤδη ταχθεῖ ὑπὲρ τοῦ αἰτήματός μας περισσότερα τῶν ἑκατὸ (100) ἀτόμα, τὴ στιγμὴ τῆς δημοσίευσης αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου. Περιμένουμε κι ἄλλα :-)
Υ.Γ. 3: Στὸ λεξικὸ ὡς «ὁμόφυλο» χαρακτηρίζεται ἕνα ζεῦγος ὅταν τὰ μέλη του ἀνήκουν στὸ ἴδιο φύλο ἢ στὴν ἴδια φυλή. Προφανῶς σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο χρησιμοποιοῦμε τὴ λέξη μὲ τὴν πρώτη της ἔννοια, ἀφοῦ στὴν Ἑλλάδα ὁ νόμος δὲν λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη του τὴ φυλὴ τῶν ἀνθρώπων (αὐτὸ ἔλειπε!)· ὅμως λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη τὸ φύλο...
Παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτά, οἱ περισσότεροι/ες πολιτικοὶ ποὺ ἀποδέχονται τὸ αἴτημα, καθὼς καὶ πολλὰ ΛΟΑΤ ἄτομα ἐμφανίζονται σκεπτικὰ καὶ διστακτικὰ στὴν υἱοθέτηση τοῦ ὅρου «γάμος» γι᾿ αὐτὲς τὶς ἑνώσεις καὶ προτιμοῦν τὴ χρήση πιὸ οὐδέτερων ὅρων, ὅπως «σύμφωνο συμβίωσης», «πολιτικὴ ἕνωση» κλπ. Ἔχει μεγάλο ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε γιατί ὑπάρχει αὐτὸς ὁ δισταγμὸς καὶ ταυτόχρονα γιατί ὅλες οἱ ΛΟΑΤ ὀργανώσεις, ἀλλὰ καὶ πολλὰ μεμονωμένα ἄτομα, ἐπιμένουμε στὸν πολιτικὸ γάμο.
Τὸ βασικὸ ἐπιχείρημα ὅσων ἔχουν ἀντίρρηση στὴν ἐπέκταση τοῦ πολιτικοῦ γάμου γιὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶναι ὅτι γιὰ πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν, οἱ γάμοι γίνονταν μεταξὺ ἑτερόφυλων ἀτόμων, ἡ δὲ ἔννοια τοῦ γάμου ἔχει θρησκευτικὴ χροιά, καὶ οἱ θρησκεῖες βλέπουν τὸ γάμο ἐντελῶς ἑτερόφυλα.
Τὸ πρῶτο ἐπιχείρημα καταρρίπτεται ἀμέσως. Τὸ γεγονὸς ὅτι κάτι συνέβαινε ἐπὶ πολλὰ χρόνια δὲν σημαίνει ὅτι θὰ συμβαίνει στὸ διηνεκές. Ἂν ἦταν ἔτσι θὰ εἴχαμε ἀκόμη μοναρχία, θὰ ζούσαμε σὲ σπηλιές, θὰ φορούσαμε δέρματα ζώων καὶ θὰ περιφερόμασταν βγάζοντας ἄναρθρες κραυγές.
Τὸ δεύτερο ἐπιχείρημα οὐσιαστικὰ περιλαμβάνει τὸ πρῶτο, θέτει ὅμως ἕναν ἐπιπλέον παράγοντα: Ἡ ἀποδοχὴ τῶν ὁμόφυλων ζευγῶν ὡς «ὑποψήφια πρὸς γάμο» δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἤδη ἀπὸ τὴ θεολογία, ἤ, ἂν προτιμᾶτε, ἀπὸ τὴν ἰδεολογία τῶν θρησκειῶν. Ἑπομένως, ἀφοῦ τὰ ἱερατεῖα, ποὺ εἶναι φύσει ἁρμόδια νὰ ἑρμηνεύουν τὶς βουλὲς τῶν θεοτήτων, δὲν ἐπιτρέπουν στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια νὰ παντρεύονται, πῶς θὰ τὸ ἀποφασίσει ἡ (ὡς ἐκ τούτου ἀναρμόδια) κοινωνία;
Ἤδη μὲ τὴν ἀνάλυσή του τὸ ἐπιχείρημα ἀκυρώνεται, καὶ αὐτὸ χωρὶς κὰν νὰ λάβουμε ὑπ᾿ ὄψη ὅτι δὲν ζοῦμε σὲ θεοκρατικὸ καθεστώς, τουλάχιστον θεωρητικά. Διότι, ἀφ᾿ ἑνὸς ἐμεῖς οὐδέποτε ζητήσαμε τὴν τέλεση θρησκευτικοῦ γάμου, σεβόμενοι/ες τὶς ἰδεολογικὲς διαφωνίες τῶν θρησκευτικῶν ὀργανώσεων (χωρὶς βέβαια νὰ τὸ ἀποκλείουμε, ἂν τὸ θελήσουν οἱ ἴδιες, βλέπε τὸ παράδειγμα τῆς Σουηδίας), ἀφ᾿ ἑτέρου ἡ ἔννοια τοῦ γάμου, καὶ οἱ συναφεῖς πρὸς αὐτόν, ἔχει ἀπὸ καιρὸ φύγει ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν θρησκειῶν. Πράγματι, ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ὀγδόντα (1980-1989) ἔχει θεσμοθετηθεῖ στὴν Ἑλλάδα ὁ πολιτικός γάμος· σὲ ἄλλες χῶρες, μεταξὺ αὐτῶν καὶ στὴ βαθιὰ ρωμαιοκαθολικὴ Ἰταλία, ἀπὸ πολὺ νωρίτερα. Ὁ πολιτικὸς γάμος εἶναι στὴν ἀποκλειστικὴ ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, τελεῖται ἀπὸ τοὺς δήμους χωρὶς ἐπίκληση κάποιας θεότητας καὶ εἶναι ἀπολύτως ἰσότιμος πρὸς τὸν θρησκευτικό. Μάλιστα, τελευταίως τίθεται τὸ αἴτημα περὶ πλήρους καταργήσεως τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου· ἂν γίνει αὐτό, ὅλα τὰ (ἑτερόφυλα) ζεύγη θὰ παντρεύονται ὑποχρεωτικὰ πολιτικῶς καὶ στὴ συνέχεια, ἂν τὸ ἐπιθυμοῦν, θὰ εὐλογοῦνται ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο τῆς προτιμήσεώς τους.
Ἤδη ὅμως σήμερα, ἡ σύναψη γάμου εἶναι ἁρμοδιότητα (καὶ) τῆς πολιτείας. Ὁ γάμος ποὺ ζητοῦν τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶναι ὁ πολιτικός. Ἄρα λοιπόν, οὔτε θίγεται ἡ ἔννοια τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου, ἀφοῦ δὲν τὸν ζητᾶμε, οὔτε θίγεται ἡ θρησκευτικὴ ἔννοια τοῦ γάμου, ἀφοῦ αὐτὴ ἔχει θιγεῖ ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ᾿80.
Ἂς πᾶμε τώρα στὸ δεύτερο ἐρώτημα: Ἐμεῖς γιατί ζητᾶμε γάμο; Δὲν ἀρκεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης γιὰ νὰ καλυφθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐξίσου ἁπλῆ. Σαφῶς καὶ ἀρκεῖ. Ὅμως τὸ σύμφωνο δὲν παρέχει τὴν ἴδια κοινωνικὴ νομιμοποίηση ποὺ παρέχει ὁ γάμος. Γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε, ἀρκεῖ νὰ δοῦμε ἀπὸ ποῦ προῆλθε ἡ ἀνάγκη τοῦ συμφώνου. Τὸ ζήτησαν ἑτερόφυλα ζευγάρια ποὺ δὲν ἤθελαν, γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, νὰ δεσμευτοῦν μὲ ἕνα γάμο. Εἶναι λοιπὸν τὸ σύμφωνο, ἀπὸ τὴ φύση του, μιὰ ἐνδιάμεση κατάσταση μεταξὺ γάμου καὶ ἐλεύθερης συμβίωσης. Εἶναι μιὰ ἔννοια χρήσιμη, τόσο γιὰ τὰ ἑτερόφυλα ὅσο καὶ γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, πλὴν ὅμως εἶναι ἔννοια λιγότερη τοῦ γάμου.
Ἕπεται ὅτι, ἂν γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια καθιερωθεῖ σύμφωνο συμβίωσης ἐνῷ γιὰ τὰ ἑτερόφυλα ὑπάρχει γάμος, τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια θὰ μειονεκτοῦν σὲ σχέση μὲ τὰ ἑτερόφυλα, ἀφοῦ θὰ ἀπολαμβάνουν ἑνὸς θεσμοῦ κατώτερου. Εἶναι αὐτὸ συμβατὸ μὲ τὴ δημοκρατία μας; Σαφῶς ὄχι. Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας στὸ ἄρθρο 5 ὁρίζει τὴν ἰσονομία καὶ ἰσοπολιτεία ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν, ἀνεξαρτήτως φύλου, φυλῆς, ἐθνικότητας, θρησκεύματος κ.λπ καὶ δὲν ἐπιτρέπει καμία διάκριση. Ταυτόχρονα τὸ Σύνταγμα προβλέπει τὴν ἐλευθερία τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν νὰ ἀναπτύσσουν τὴν προσωπικότητά τους. Ἄρα, ἡ προαναφερθεῖσα διαφορὰ θὰ ἦταν μιὰ διάκριση βάσει ἐρωτικοῦ προσανατολισμοῦ, βάσει δηλαδὴ στοιχείου τῆς ἐλεύθερης προσωπικότητας τοῦ ἀτόμου, ποὺ ἀπαγορεύεται.
Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται ἀπολύτως σαφὲς ὅτι τὸ δικαίωμα στὸν πολιτικὸ γάμο δὲν πρέπει νὰ ἀνήκει μόνο στὰ ἑτερόφυλα ζεύγη, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως ὀφείλει νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ ὁμόφυλα, ἀλλιῶς τίθεται ζήτημα ἰσονομίας, καὶ ἐπίσης ὅτι ὅλες οἱ αἰτιάσεις γιὰ τὴ μὴ ἀπόδοση τοῦ δικαιώματος στεροῦνται νοήματος. Γίνεται ἀκόμη σαφὲς ὅτι τὸ αἴτημα ἐπέκτασης τοῦ πολιτικοῦ γάμου δὲν εἶναι κάποια κλαδική, συνδικαλιστικὴ διεκδίκηση. Δὲν ζητᾶμε χρήματα, δὲν ζητᾶμε ἔνσημα ἢ πρόωρη συνταξιοδότηση. Ζητᾶμε τὴν κάλυψη ἑνὸς στοιχειώδους ἀνθρωπίνου δικαιώματος, δηλαδὴ τῆς ἴσης μεταχειρίσεως τῶν πολιτῶν καὶ πολιτισσῶν, στὸν τομέα τοῦ πολιτικοῦ γάμου.
Κλείνω αὐτὸ τὸ κείμενο μὲ μιὰ παρατήρηση. Πολλὰ ἄτομα ἴσως σκεφτοῦν ὅτι ἀφοῦ «ἡ κοινωνία δὲν εἶναι ἔτοιμη» γιὰ τὸν πολιτικὸ γάμο καὶ ἀφοῦ ἴσως εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἐπιτύχουμε τὸ σύμφωνο συμβίωσης, μὲ ἢ χωρὶς δικαίωμα τεκνοθεσιῶν, ἂς πάρουμε τὸ σύμφωνο τώρα καὶ ἀργότερα βλέπουμε. Οὔτε αὐτὸ εἶναι σωστό. Διότι εἶναι γνωστὸ πὼς στὴν Ἑλλάδα ὅ,τι ξεκινᾶ μισό, μένει μισό. Ἂν τώρα νομιμοποιηθεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης καὶ ἱκανοποιηθοῦν μέσῳ αὐτοῦ τὰ ἀσφαλιστικά, συνταξιοδοτικὰ κλπ αἰτήματα τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν, μετὰ θὰ εἶναι πολὺ πιὸ δύσκολο νὰ πειστεῖ ὁ πολιτικὸς κόσμος γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ γάμου μεταξὺ ὁμοφύλων. Ἡ μόνη ἐπιτρεπτὴ λύση λοιπὸν εἶναι ἡ διεκδίκηση τοῦ δικαιώματος πολιτικοῦ γάμου, χωρὶς ἐκπτώσεις καὶ συμβιβασμούς.
Υ.Γ. 1: Πολὺ καλύτερα ἀπὸ ἐμένα τὰ λέει ἡ κ. Λίνα Παπαδοπούλου,στὸ ἄρθρο της «Γάμος ὁμοφύλων ἀλὰ ἑλληνικά».
Υ.Γ. 2: Σημειωτέον ὅτι στὸ σχετικὸ ἱστολόγιο, ποὺ ξεκίνησε κατόπιν πρωτοβουλίας ὁμοφυλοφιλικῶν ὀργανώσεων καὶ μεμονωμένων ὁμοφυλόφιλων ἀτόμων, ἔχουν ἤδη ταχθεῖ ὑπὲρ τοῦ αἰτήματός μας περισσότερα τῶν ἑκατὸ (100) ἀτόμα, τὴ στιγμὴ τῆς δημοσίευσης αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου. Περιμένουμε κι ἄλλα :-)
Υ.Γ. 3: Στὸ λεξικὸ ὡς «ὁμόφυλο» χαρακτηρίζεται ἕνα ζεῦγος ὅταν τὰ μέλη του ἀνήκουν στὸ ἴδιο φύλο ἢ στὴν ἴδια φυλή. Προφανῶς σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο χρησιμοποιοῦμε τὴ λέξη μὲ τὴν πρώτη της ἔννοια, ἀφοῦ στὴν Ἑλλάδα ὁ νόμος δὲν λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη του τὴ φυλὴ τῶν ἀνθρώπων (αὐτὸ ἔλειπε!)· ὅμως λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη τὸ φύλο...
1 Comment:
Ἕνα ἐνδιαφέρον λὶνκ ἐδῶ: http://en.wikipedia.org/wiki/Same-sex_marriage_in_Spain
Post a Comment